Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej jest państwem wyspiarskim. Największa wyspa, Wielka Brytania, ma z północy na południe około 600 mil (900 kilometrów) długos’ci. Na głównej wyspie, otoczonej mniejszymi wyspami, leży Anglia, Szkocja i Walia. Państwo zamieszkuje około 60 milionów ludzi. Anglicy są w stanie wybaczyć obcokrajowcom niemal wszystko, ale wielu może się obrazić, jeśli nazwiesz ich kraj Anglią (England). Prawidłowa, pełna nazwa to Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (the United Kingdom of Great Britain and Northern Ire-land). Można posługiwać się także nazwami skróconymi: Great Britain, Britain, United Kingdom i UK. Anglia jest tylko jedną z części królestwa i użycie określenia Anglicy na przykład w odniesieniu do mieszkańców Szkocji z pewnością urazi ich narodową dumę.

Obcokrajowiec musi więc rozróżniać te części kraju:
Anglia (England),
Walia (Wales),
Szkocja (Scotland),
Irlandia Północna (Northern Ireland),
Wyspy Normandzkie (Channel Islands),
Wyspa Man (Isle of Man).

Poszczególne części dzielą się na hrabstwa (counties), obszary administracyjne (administrative regions) lub okręgi (districts). Nazwy i granice hrabstw są dość swobodnie interpretowane przez różne instytucje, co może powodować pewne zamieszanie. Miejsce twojego zamieszkania może należeć do jednego hrabstwa pod względem kościelnym, do innego pod względem administracyjnym, a jeszcze do innego jeśli chodzi o okręg pocztowy. Ponadto rząd od czasu do czasu dokonuje zmian nazw granic hrabstw, łącząc je ze sobą lub tworząc zupełnie nowe; dlatego też należy podchodzić do przedstawionej poniżej listy hrabstw z pewną rezerwą. Większość Brytyjczyków także nie rozumie tego systemu.

Anglia
Anglia zajmuje powierzchnię około 130 tysięcy kilometrów kwadratowych i ma około 50 milionów mieszkańców. Stolicą Anglii jest Londyn. Język urzędowy: angielski. Waluta: angielski funt szterling (£). Panujący ustrój to konstytucyjna monarchia dziedziczna. Anglia podzielona jest administracyjnie na następujące hrabstwa: Avon, Bedfordshire, Berkshire, Buckinghamshire, Cambridgeshire, Cheshire, Cleveland, Cornwall, Cumbria, Derbyshire, Devon, Dorset, Durham, Essex, Gloucestershire, Greater London, Greater Manchester, Hampshire, Hereford and Worcester, Hertfordshire, Humberside, Isle of Wight, Kent, Lancashire, Leicestershire, Lincolnshire, Merseyside, Norfolk, Northamptonshire, Northumberland, Nottinghamshire, Oxford, Shropshire, Somerset, Staffordshire, Suffolk, Surrey, East Sussex, West Sussex, Tyne and Wear, Warwickshire, West Midlands, Wiltshire, North Yorkshire, South Yorkshire i West Yorkshire.

Szkocja
Na obszarze ponad 78 tysięcy kilometrów kwadratowych mieszka 5 milionów 250 tysięcy ludzi. Szkocja jest monarchią konstytucyjną ze stolicą w Edynburgu. Języki oficjalne: angielski i szkocki (Gaelic). Walutą jest funt szterling, ale Szkocja emituje także własne banknoty o identycznej wartości co funt angielski. Szkocja cieszy się dość dużą niezależnością administracyjną. W gestii parlamentu szkockiego pozostawione są zagadnienia prawne, sprawy wewnętrzne, edukacja, system szkoleniowy, sprawy kościelne, rządy lokalne, służba zdrowia, transport, opieka społeczna, gospodarka mieszkaniowa, rozwój ekonomiczny, ochrona środowiska, rolnictwo, rybołówstwo, sport i sztuka. Szkocja dzieli się na kilka regionów: Borders, Central, Dumfries and Galloway, Fife, Grampian, Highland, Lothian, Strathclyde, Tayside, Orkney Islands (Orkady), Shetland Islands (Szetlandy) i Western Isles (Hebrydy).

Walia
2,7 miliona Walijczyków zamieszkuje obszar o powierzchni 20,8 tys. km2 leżący w zachodniej części głównej wyspy. Walia jest księstwem Wielkiej Brytanii. Języki oficjalne to angielski i walijski. Jednostka monetarna: angielski funt szterling (Walia jako jedyny kraj w obrębie Zjednoczonego Królestwa nie emituje własnego pieniądza). Od 1996 roku Walia dzieli się na 22 jednostki administracyjne: Anglesey, Bleanau Gwent, Bridgend, Caerphilly, Cardiff, Carmarthenshire, Ceredigion, Conwy, Denbighshire, Flintshire, Gwynedd, Merthyr Tydfil, Monmouthshire, Neath & Port Talbot, Newport, Pembrokeshire, Powys, Rhondda-Cynon-Taf, Swansea, Torfaen, Vale of Glamorgan i Wrexham (wcześniej Walia dzieliła się na osiem hrabstw: Clywd, Dyfed, Gwent, Gwynedd, Powys, Mid Glamorgan, South Glamorgan i West Glamorgan). Stolicą Walii jest Cardiff. W gestii parlame leży język walijski, gospodarka wodna, sztuka i dziedzictwo, przemysł, edukacja i system szkoleń, rozwój ekonomiczny, opieka społeczna, rolnictwo i rybołówstwo, ochrona środowiska, gospodarka mieszkaniowa, służba zdrowia, autostrady, władza lokalna, planowanie rozwoju i turystyka. Wybory do pierwszego quasi-parlamentu walijskiego odbyły się w 1999 roku. Władza parlamentu ogranicza się w zasadzie do tworzenia przepisów wykonawczych do ustaw parlamentu brytyjskiego, jednak po 2003 roku parlament z Cardiff uzyska większą władzę.

Wyspy Normandzkie
Wyspy Normandzkie, ws’ród których największe to Sark, Alderney, Guernsey i Jersey, leżą w pobliżu wybrzeża francuskiego i cieszą się dużą autonomią. Mają oddzielny parlament, a także własną walutę. W kompetencji rządu brytyjskiego pozostawione są jedynie sprawy polityki zagranicznej i obronności. Wyspy Normandzkie sądependencjami, tj. są zależne od Korony Brytyjskiej, ale nie stanowią części Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Wyspa Man
Wyspa ta – nazywana również „Manx” – ma własny parlament, walutę i znaczki, a także odrębny system podatkowy czyniący z niej raj podatkowy. Man leży na wysokości Krainy Jezior (Lakę District) między Anglią a Irlandią Północną.

Irlandia Północna
Irlandia Północna (zajmująca większą część historycznej prowincji Ulaudh, ang. Ulster) ze stolicą w Belfaście jest częścią Zjednoczonego Królestwa, ale wielu Irlandczyków nie lubi, gdy określa się ich mianem Brytyjczycy. Podobnie jak w innych częściach Zjednoczonego Królestwa toczyły się tu walki o niepodległość, jednak w Irlandii Północnej były one wyjątkowo zaciekłe i krwawe. Bądź ostrożny! Irlandia podzielona jest na 26 dystryktów: Antrim, Ards, Armagh, Ballymena, Ballymoney, Banbridge, Belfast, Carrickfergus, Castlereagh, Coleraine, Cookstown, Craigavon, Down, Dungannon, Fermanagh, Lar-ne, Limavady, Lisburn, Londonderry, Magherafelt, Moyle, Newry and Mourne, Newtownabbey, North Down, Omagh i Strabane.

KLIMAT
Chociaż klimat Wielkiej Brytanii oficjalnie określany jest jako „umiarkowany”, to jednak wielu turystów i imigrantów uważa go za bardzo zimny i wilgotny. Chmury przykrywają niebo przez ponad połowę roku i często tu pada, zwłaszcza w Szkocji. Burze i powodzie również są częstym zjawiskiem.


MNIEJSZOŚCI NARODOWE
Wielka Brytania jest tyglem etnicznym. Niektóre grupy narodowościowe zasymilowały się, inne wolą zachować tożsamość mieszkając w odrębnych dzielnicach i tworząc własne społeczności. W Wielkiej I i i y tanii mieszka wielu Chińczyków, w większości z Hong Kongu, Wietnamczyków, Hindusów (którzy często prowadzą małe sklepiki lub re-slauracje), Pakistańczyków, Bengalczyków, czarnoskórych mieszkań-CÓw Indii Zachodnich, Arabów oraz przedstawicieli wielu innych grup.

To bogactwo ras jest częściowo wynikiem imperialnej przeszłości Wielkiej Brytanii. Ogólnie rzecz biorąc, Brytyjczycy są tolerancyjni wobec ludzi innychras i ich obyczajów. Nie mają nic przeciwko zawoalowa-nej urzędniczce w banku lub Hindusowi w kolejowej kasie biletowej, którego niebieski turban został starannie dobrany do niebieskiego munduru. Brytyjczycy mają także pozytywne nastawienie do egzotycznych kuchni, które przywędrowały wraz z różnymi grupami etnicznymi. Starają się unikać dyskryminacji rasowej. Jednak problemy mogą zacząć się w momencie, gdy brytyjska rodzina zauważy nagle, że w jej sąsiedztwie zaczynają powoli dominować Paki-stańczycy, Arabowie, Chińczycy lub jakakolwiek inna narodowość -może nagle poczuć się jak obca we własnym państwie. Napięcia występują również wtedy, gdy bezrobotni Brytyjczycy zaczynają oskarżać cudzoziemców o to, że ci zabierają im miejsca pracy. Nie nazywaj przedstawicieli obcych narodowości „Anglikami” (English), nawet jeśli mają brytyjskie paszporty i mieszkają w Anglii. Co prawda oni sami nie będą mieli nic przeciwko temu, ale niektórzy Anglicy (Anglosasi) mogą poczuć się urażeni. Najbezpieczniej używać terminu „Brytyjczycy” (British).